Schrijven is onzeker, publiceren is onzekerheid overwinnen

Soms heb ik van die dagen waarop alles lijkt te lukken. Dan vind ik exact de juiste woorden, die precies die zin vormen om het gevoel te delen dat ik bedoelde. Het verhaal dat ik vertel klopt. Iedere dialoog lijkt rechtstreeks uit een tegenoverliggend treinzitje te komen. (Je kan me niet wijsmaken dat ik de enige ben die flarden van trein-gesprekken opvangt, om daar dan de wildste conclusies uit te trekken). Die dagen is het duidelijk waarom ik dit doe, schrijven.

Lang niet alle dagen zijn echter… zo. Misschien nog wel vaker ligt de onzekerheid op de loer. Het stemmetje in me dat steeds fluistert dat het niet goed genoeg is, dat ik niet goed genoeg ben, en dat ik dat ook nooit zal worden. De zelftwijfel nestelt zich diep in mijn lichaam en sijpelt mijn vingers uit.

De woorden die ik wil gebruiken voeleen taai en saai, de zinnen komen nergens echt tot leven. Het verhaal dat ik probeer te vertellen, is niet interessant genoeg. En al dat getik tik tik is niks meer dan verspilling van tijd.

Hoe ga je op die dagen in hemelsnaam door? Als de wanhoop op de loer ligt en de motivatie zich verstopt heeft? Wat als die dagen zich aaneenrijgen en je eigenlijk niet meer weet waar je het voor doet?

Onzekerheid werkt verlammend. Het geeft je de valse belofte dat als je gewoon stopt dat je je weer goed zal voelen. Dat je beter niks kunt doen.

schrijven in een koffiebar

Iedereen die ooit iets gemaakt heeft, iedereen die ooit iets van waarde heeft willen voortbrengen, heeft vroeg of laat oog in oog gestaan met onzekerheid. De kunst is niet het te negeren of er naar te luisteren. De kunst is ook niet de onzekerheid te omarmen.

Je taak in het creatieve proces is door de onzekerheid heengaan, en er aan de andere kant sterker uitkomen, of toch hopelijk. De dingen in het leven die er voor jou toe doen, zullen eng zijn, zullen onzekerheden opwekken. Zullen je doen twijfelen aan eerder als waarheid gecategoriseerde ideeën.

Twijfels en onzekerheden kunnen als wegwijzers dienen. In het leven, maar ook in je creatieve reis. Ze wijzen aan wat belangrijk voor je is, waar je nog aan kunt werken om beter te worden.

Misschien wel de twijfel en onzekerheid die me het zwaarste valt, is de aloude angst: “wat zullen ze van me vinden?”

Het gaat dan niet enkel over een tekst of verhaal die ik zelf niet helemaal lekker vind lopen, maar vooral over de reacties die ik alvast incalculeer. Dingen die mensen eventueel over me zouden kunnen zeggen of denken. Over mij, over mijn schrijven en over alles waarin die twee dingen overlappen.

Als je gaat publiceren, of dat nou mijn debuutroman of dit blog is, kies je er bewust voor om het beest in de ogen te kijken. Het overwinnen van dat gevoel.

Elke keer dat je iets deelt met de wereld, deel je zoveel meer dan een verhaal. Je deelt die kracht die vrijkomt bij het overwinnen van die onzekerheid en twijfels.